Her Şeyin Anlamını Yitirmesi

Tırnağının ucundan, kalbinin derinliklerine; beyninin kıvrımlarından, ruhunun okyanuslarına tamamen hassas bir varlık olan insanoğlunun sık sık tecrübe ettiği yoğun bir his... Bir an için de olsa her şeyin anlamsızlaşması, anlamını yitirmesi.

Öyle bir yaratılmışız ki; hayatı, acı tadını almadan, korkunç yüzünü görmeden yaşamamız mümkün değil... Herhangi bir anda; her şey ne kadar güzel gözüküyor olsa da, bir diğer anda tüm bu güzellikler tamamen elimizden uçup gidebiliyor. Aynı şekilde o anki durumumuz ne kadar kötü olsa dahi bir sonraki an her şey toz pembe bir hal alabiliyor...

Kontrolümüz dışında bu kadar değişebilen hayata, onun bu ani değişimlerine karşı tek savunmamız ise elimizdeki umutlarımız. Her şey üstümüze üstümüze geldiğinde, tüm olumsuzluklar ardı ardına üstümüze yağdığında dahi umutlarımıza sıkı sıkıya sarılmalıyız, ummalıyız hayattan daha iyi şeyleri, zor da olsa beklemeliyiz, sabretmeliyiz...

Durmadan yokuş yukarı çıkıyormuşuz gibi gelen hayat elbet bir gün bize de gülecektir, bizi de çıkaracaktır bir düzlüğe... Yapmamız gereken tek şey buna gönülden inanmak ve hayatın son damlasına kadar da bu inancımızdan vazgeçmemek sanırım... Hem mucize dediğimiz şeyler sadece filmlerde olmuyor... Bizim farketmediğimiz binlerce küçük mucize yaşanıyor hayatta...

Neden birkaçı bize uğramasın?

-- Ari